आखिर त्यहि भयो ।।।

आखिर त्यही भयो पित्तलमा सुन दल्नु भो
टलक थियो थेन जलपको भरमा छल्नु भो

उज्यालो छर्न नि पिधँमा पुगी सक्यो तेल
धिपधिप गरेर फेरि किन आँफै बल्नु भो

हुकुमको एक्का हपिए चल्ने आँट कसको
खेलाडी मसुर हजुर कत्रो चाल चल्नु भो

बर्तमान थर्कमान हुन्छ जो सित भने
पत्ताउ कसरी,हल्लै रछ हजुर गल्नु भो

रेफ्री आफ्नै मैदान आफ्नै खेलको कुरा न हो
छेक्ने कसले? बल नै हजुरले जो भल्नु भो

एकलाशमा टोलाएर

कति सारो रोयौ तिमी एकलाशमा टोलाएर
काख न्यानो छामी बस्यौ साथमा मलाई बोलाएर

के के सोच्यौ मनभरि बियोगको बर्षा झारी
सँगै बस्छु भन्थे सधैं तिमीलाई खाटमा खेलाएर

बिछोडको आगो तापी पिल्सिएर बाँचेको छु
किन गयौ यति चाडै यस्तो भासमा गलाएर

साथ हाम्रो हात हाम्रो ममताले बाधेका थियौ
कोहिले टाडा नजनु है सिंदूर माथमा सजाएर

तिर्थ (यात्री) पौडेल
लखनपुर ३ झापा ,नेपाल

लेख्नलाई मनमा चोट पर्नै पर्छ भन्ने छैन

लेख्नलाई मनमा चोट पर्नै पर्छ भन्ने छैन
मायाँ आँक्न चन्द्रमा त झर्नै पर्छ भन्ने छैन

मदिराको हैन नशा नयनतालमा झ्वाम्म डुब्दा
मन यो जल्यो शितल बर्षा छर्नै पर्छ भन्ने छैन

ऋषि चित्त धर्मराउछ आलिङ्गनको बल्छी खस्दा
पल भरमै स्वर्ग मिल्छ मर्नै पर्छ भन्ने छैन

आश्थाका गजूरहरु चूलिएर आकाश चड्दा
माया जित्न "सुमेरु पर्बत" तर्नै पर्छ भन्ने छैन

मूरली बज्यो बृन्दावनमा राधाहरु लठ्ठ पर्दा
आलोकलाई अन्धकारले हर्नै पर्छ भन्ने छैन

आलोक चालिसे

बिछोडको पीड़ा

तिम्रो यादमा मैले भए जति आँसु पिएको छु
नआउ फेरी च्यात्न बल्ल मैले छाती सिएको छु

नाफा नोक्सान जोख्न नखोज भो मायाको तुलोमा
मन घाटा खाएरै नि तिम्लाई मुटु दिएको छु

कस्को आँखाले हेर्यौ चोखो मायामा खोट देखिछौ
आखिर खुशी दाइजो दि आँसु मैले लिएको छु

उजाड उराठ हृदयमा आशाको मुना भाँची
बिना अर्थको जिबन एकचोटि फेरि जिएको छु

कतै नजर मिले चिन्ने कोशीस नगर्नु बेर्थै
तिम्रो यादमा तड्पी अब त सियो झै खिएको छु

संगीहरुको हुलमा हुदा

संगीहरुको हुलमा हुदा मलाई उसले डाकेपछि ।
के गरु म रातो गुलाफ मेरै सामु राखेपछि ।

उम्काउनलाई प्रयास मैले नगरेको होइन,
कति गरु अस्वीकार गर्दा गर्दै थाकेपछि ।

उसका पछि लाग्ने पनि थिए होलान् कति कति,
गल्दै गए नजर बाडले मलाई मात्र ताकेपछि ।

उ मेरो अनि म उसकै लागी जन्मेको रे
हार खाए मलाइ पाउन देवी देवता भाकेपछि ।

फलाम होइन मेरो मन पगाल्नलाइ आगो चाहिने
विवश भए उसको माया जालले मलाइ ढाकेपछि ।

शनैः शनैः छहारीको अभाव दुख्न थाल्यो
गरें स्वीकार म मा पनि मायाको बेल पाकेपछि ।

(आस्था दाहाल)